Deins und Meins

nein, behalte deine tränen für dich, ich will sie nicht sehen.
vergiss es, nein.
ich werde dir nicht verzeihen.
du kannst weinen, heulen, schreien.
meine ohren werden taub sein, und meine augen blind.
ja und mein herz...
das wird natürlich kalt sein, so wie du es wolltest.
kalt und gefühllos. leer.
du wirst vor mir knieen und mich anschauen.
ich werde zurückschauen. einfach so.
apathisch und verletzt zugleich.
was hast du nur aus mir gemacht...
ich dachte keiner würde mich verwandeln.
doch ich hatte mich in dir geirrt.
du warst anders. du hattest macht über mich.
und ich..
ja ich war hilflos in deiner gegenwart.
doch in diesem moment der verzeihung,
jetzt werde ich hart bleiben.
so wie du es warst.
distanziert und blind.
in meinen augen wird sich nicht eine einzige träne bilden.
doch aus deinen wird das leid zu lesen sein.
dein innerstes wird sich binden und entblößt an die oberfläche dringen.
vielleich wird es sogar an deiner wange herabkullern
und eine salzige spur bis zu deinem kinn ziehen.
und dann wird es, dein schwarzes leid, ungehemmt zu boden fallen.
und direkt auf meinem liegen.

5 minuten

ich sah ihn an. er lächelte nicht zurück wie üblich. er sah weg und sprach mit harter stimme
warum wolltest du dass ich komme?
damit ich dich sehe, ich vermisse dich
er sah immernoch von mir weg
ich stellte mich in sein blickfeld, zögernd
und?
jetzt sah er mich an, ein funken schwärze in seinem blick, ich hatte ihn nie zuvor gesehen
das hättest du dir früher überlegen sollen
ich wollte ihn umarmen und trösten. sagen dass nicht alles falsch war, dass es noch mehr von mir gab das er noch nicht kannte
ich berührte seine hand
er saß steif da
zuckte mit den augen und sah wieder fort
was tust du? schau mich an!
ich wollte wieder fluchen doch das mochte er nicht
ich fluchte in gedanken
hör zu, sag mir ob ich gehen soll
ja. geh.
das war heftig, das ging zu schnell
hör auf!
geh. ich habs dir gesagt.
nein
geh
meine hand klatschte gegen sein gesicht
ungewollt
er funkelte mich an
geh. jetzt
nein!
ich ließ den tränen freien lauf und fiel
ließ mich fallen
fang mich auf, bitte, fang mich auf
er fing mich auf
zart
sanft
stark
beschützend
er hielt mich fest
ich ließ den kopf hängen
er suchte meinen blick und küsste mich
lange
es tat weh
sehr weh
er drückte mich an sich
feste
und flüsterte mir ins ohr
und jetzt geh.

Το πρώτο γερμανικό..

Und dann kamst Du plötzlich in mein Leben.

Keine Ahnung vor wem ich mich zuerst verstecken soll.. Soll ich mich überhaupt verstecken? Es klingt so lächerlich. Mein Leben hat sich verändert, alle Klischees haben sich auf einmal im Hier und Jetzt versammelt, und warten alle angespannt auf etwas, das ich nicht deuten kann.

Wo bist Du gewesen, und wo war ich? Wo bin ich jetzt? Wo soll ich anfangen, und vor allem, wie?

Zu viele Fragen, Antworten sehe ich keine. Vielleicht ist zum ersten mal seit langer Zeit das Glück auf meiner Seite, das hoffe ich so sehr.

Doch ich traue mich nicht, es auszuleben, habe Angst, es könnte was schief gehen.

Doch wie soll ich es herausfinden, wenn ich mich nicht traue?

Solange ich nur im Kamillenduft bade, ohne nach ihm zu greifen, werde ich immerzu von Kamillenblüten träumen, und nichts hasse ich mehr als träumen ohne zu leben.

Vielleicht ist morgen der Kamillenduft stärker und ich greife nach den Blumen.

Ένας αλλιώτικος Δάσκαλος

Γεια σου Δάσκαλε...
Τελευταία μας "συνάντηση" σήμερα.
Όλα έγιναν όπως πάντα, όπως από τότε που ήρθα για πρώτη φορά στο ντόζο μας και με τα φοβισμένα μου δέκα χρόνια σε κοίταξα κατάματα όταν με ρώτησες πώς με λένε και σου είπα "Σοφία".
Ελπίζω όχι μόνο να σε λένε Σοφία, αλλά να έχεις και σοφία, μου είπες και με το χέρι έδειξες πρώτα το κεφάλι κι έπειτα την καρδιά..

Και βάλθηκα να σου αποδείξω πως, ναι, ακόμα κι αν δεν την είχα ακόμα αυτή τη σοφία, θα την αποκτούσα μια μέρα.

Σήμερα κατά κάποιο τρόπο χώρισαν οι δρόμοι μας.
Ποτέ δεν το 'χα στ' αλήθεια καταλάβει πόσο πολύ δέθηκα μαζί σου.

Δάσκαλε, δεν μου έμαθες απλά μια Τέχνη.
Ήταν πολύ περισσότερο.
Μέσα από χιλιοκαμωμένες τεχνικές και συνεχώς επαναλαμβανόμενες κινήσεις, είδα μπροστά μου να ξεδιπλώνεται το θαύμα της ανθρώπινης δύναμης.
Άρχισα λοιπόν να βλέπω μέσα μου μια δύναμη, που ούτε φανταζόμουν πως υπήρχε.
Θυμάμαι, όταν βγήκε η πρώτη κραυγή από το λαιμό μου, για μια στιγμή τρόμαξα με τον εαυτό μου.
Στ' αλήθεια ήμουν εγώ αυτή;
Εγώ που ντρεπόμουν να μιλήσω;
Εγώ, που φοβόμουν και τη σκιά μου;

Δάσκαλε, σου χρωστάω πολλά.
Δεν είχα σκεφτεί ως τώρα πως θα ήταν η μέρα που θα έφευγα από εδώ, και κατά συνέπεια από εσένα.

Τώρα το συνειδητοποιώ, ήσουν... είσαι σαν δεύτερος πατέρας για μένα.
Χάρη σε σένα έμαθα να έχω περισσότερη υπομονή, να επιμένω παρά τις δυσκολίες, να πολεμώ, να μοιράζομαι, να πιστεύω στον εαυτό μου, στις δυνατότητές μου, να αισθάνομαι καλά ακόμα και κατάκοπη και καταϊδρωμένη.

Ένα πράγμα μου έχει μείνει πιο βαθιά από όλα τ' άλλα:
Πάντα μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερο από αυτό που περίμεναν οι άλλοι από σένα, πάντα, εκεί που λές "δεν πάει άλλο", πάντα πάει λίγο ακόμα, με λίγη ακόμη προσπάθεια και θέληση.

Ναι Δάσκαλε, γι' αυτό όταν μου ευχήθηκες "Καλή τύχη στη ζωή σου, είμαι σύγουρος ότι θα βρεις το δρόμο σου", όταν μου το είπες, γι 'αυτό έβαλα τα κλάματα.
Από τον ορίζοντα που άνοιξες αυθόρμητα μπροστά μου, από την αισιοδοξία και την πίστη σου σε μένα, στη Σοφία.

Κι επειδή στο τέλος μου είπες " Και πού ξέρεις, ίσως να τα ξαναπούμε κάποτε", γι' αυτό θα σου πω ένα μεγάλο "Ευχαριστώ", για όλη μου η ζωή θα είσαι ο Δάσκαλός μου, ο Σενσέι μου, όσους άλλους και να συναντήσω στη ζωή μου.
Πάντα θα σ' ευγνωμονώ.

Ένα τεράστιο... "ΟΥΦ"!!

Ουφ!
Τέλειωσε το σχολείο.
Ουφ!
Σήμερα δεν έβαλα ξυπνητήρι, για πρώτη φορά στα λυκειακά χρονικά!
Το αποτέλεσμα: η ώρα 13:07.
Η κατάριψη όλων των ρεκόρ μου, είμαι περήφανη για τον εαυτό μου, χεχε...

Και τώωωωωωρα????
Τι να κάνω??
Μαμά, καμιά ιδέα??

Τί?? Δεν πειράζει που παρακοιμήθηκα? Μαμά, είσαι καλά?
Α ναι, το ξέχασα, δεν έχω τίποτα να κάνω!
Ούτε διάβασμα ούτε τίποτα.

Και τώρα?
Πωπω μια ζέστη... Σκάει ο τζίτζικας.
Κάτσε να σηκωθώ...

Ωχ! Τί ζαλάδα είνσι αυτή!
Λες και ήπια κάβα χτες το βράδυ!

Μαμά, τι κάνεις?
Μαγειρεύεις?
Να σε βοηθήσωωω???

...

Να μαμά, κοίτα, έπλυνα τα μαρούλια!
Τώρα? Να στεγνώσω τις ντομάτες? Αμέσως!

Μαμά, γιατί χαμογελάς?
Πού κάνω δουλειές?

Ε να μη κουράζεσαι όλη την ώρα...
Να πάω μπάνιο?

Πού να τρέχω τώρα...
Ναι, το ξέρω ότι είναι πέντε βήματα η θάλασσα, αλλά με ρωτάς αν μπορώ να κάνω 5 βήματα?

Τί, υπερβάλλω?

Αχ μαμά, δε ξέρω...
Μάλλον δίκιο έχεις...
Αλλά νιώθω μια κούραση...

Θα μου περάσει ε?
Σωστά, σε λίγο θα 'μαι περδίκι!

Τα παιδιά τι κάνουν?
Πού να ξέρω? Δε μιλήσαμε από χτες.
Θα πήγαιναν πρώτα για μπάνιο και μετά κάπου αλλού, δε θυμάμαι, αλλά οι ώρες δε με βόλευαν... Όχι, δε μαλώσαμε, ξέρεις από πότε έχουμε να μαλώσουμε?

Απλά δεν έχω και πολλή όρεξη τώρα...

Έχει και μια ζέστη... Καμίνι γίναμε...

Ξεκαθάρισμα Λογαριασμών

Λοιπόν, τώρα, χωρίς υπεκφυγές.
Είμαστε οι δυο μας, εσύ κι εγώ, και το ξέρεις.
Θα σ' το πω για πρώτη φορά και τελευταία:

ΣΕ ΞΕΧΝΑΩ.
Ναι, ναι, καλά άκουσες, σε ξεχνάω.
Δεν το περίμενες ε?
Κι εγώ, αν κάποιος πριν δυο μήνες μου έλεγε ότι θα σταματούσα να σε σκέφτομαι, θα έβαζα τα γέλια.
Τώρα κουνώ το κεφάλι με απάθεια...

Ναι σου λέω, ακόμα δε με πιστεύεις, έχω αρχίσει να σε ξεχνάω!
Η εικόνα σου δεν είναι πια ξεκάθαρη.
Δε θα μπορούσα πλέον να σε ζωγραφίσω όπως έκανα παλιά.
Ακόμα κι η φωνή σου, αυτή η φωνή που αγάπησα, ακόμα κι αυτή έχει αρχίσει να κάνει "χρατς", σαν παλιός δίσκος βινυλίου.

Τί; Μη μου πεις ότι ξαφνιάσεσαι; Ότι δεν το περίμενες αυτό από μένα!
Στο κάτω κάτω, γιατί να με ξεχάσεις εσύ και να σε θυμάμαι εγώ;
Νομίζεις ότι μ' αρέσει, ότι τη βρίσκω να υποφέρω;
Καλέ μου, κάνεις λάθος...

Ή μήπως είχες την εντύπωση ότι θα τρέχω από πίσω σου σαν σκυλί, λαχανιάζοντας και κουνώντας την ουρά;
Σου έχω νέα, το αγαπημένο μου ζώο είναι η γάτα.
Ευέλικτη και ανεξάρτητη.
Χαδιάρα μ' όσους την αγαπούν, σκληρή για τους εχθρούς της.

Αν είσαι εχθρός μου;
Όχι ακριβώς.
Δε νιώθω ότι σε μισώ, όχι, αυτό πρέπει να το καταλάβεις.
Δεν είναι μίσος αυτό που νιώθω, όχι, δεν είναι...

Είναι μια αδιαφορία, ναι, αδιαφορία, και ίσως, μια απορία, αν τελικά άξιζε που έγινα ράκκος...

Αυτά που λες, λοιπόν φίλε μου, αυτά που λες...
Μια μέρα θα σε θυμάμαι και θα είσαι μία ανάμνηση, όχι απαραίτητα γλυκιά, ίσως γλυκόπικρη, αλλά τουλάχιστον, ανώδυνη...

Ναι βέβαια! Για το τέλος, το κλισέ μου θα το πω:
Καλή σου τύχη, φίλε μου, και καλη ζωή.

.

Και ξαφνικά όλα τελείωσαν.
Έφυγες. Ούτε καν ανακοίνωσες την αποχώρησή σου, άφησες άλλον να το κάνει.
Ούτε μία κουβέντα, ούτε μία ειδοποίηση.
Δειλία; Αδιαφορία;
Μάλλον το δεύτερο, δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος.
Μου δίδαξες πολλά, έμαθα να ανοίγομαι, να μιλάω, να λέω όσα νιώθω.
Κοντά σου ένιωθα ελεύθερη, πετούσα..
Είχα πει "μου λείπεις", τώρα πρέπει να συνηθίσω την απουσία σου. Πονάει περισσότερο απ' όσο είχα φανταστεί.
Μα όχι, η αλήθεια είναι πως δεν το είχα φανταστεί. Όχι έτσι. Έτσι ψυχρά ωμά και απρόσωπα.
Είσαι ό,τι πιο γλυκό έχω ζήσει στη μικρή ζωή μου.
Όμως όσο με γοήτεψες, τόσο με απογοήτεψες.

Μου λείπεις

Μου λείπεις. Έτσι απλά, αυθάδικα.
Χωρίς ούτε καν να το υποπτεύεσαι, μου λείπει η ζεστή φωνή σου, η όψη του προσώπου σου, τα χέρια και οι χειραψίες σου, τα ευγενικά σου μάτια.
Θέλω τόσο να σε ξαναδώ. Σε φαντάζομαι δίπλα μου, μου μιλάς και με κοιτάς στα μάτια με ειλικρίνεια.
Φοράς τα ακουστικά και μου αφιερώνεις τραγούδια.
Σε κοιτάζω και νιώθω ευτυχισμένη, τα λεπτά σταματούν να κυλούν όσο είμαστε μαζί.
Μου λείπεις τόσο... Πότε θα σε ξαναδώ;