Το Σκάκι

Μουσική - Στίχοι: Παπαδημητρίου Δημήτρης - Αναγνωστάκης Μανώλης
Ερμηνεία: Γεράσιμος Ανδρεάτος
 
Έλα να παίξουμε...
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη
 
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει από καιρό πριν από μένα
 

Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει
δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις
 
Έλα να παίξουμε...
Ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω
Τραβάνε μπρος σκυφτοί δίχως καν όνειρα
 
Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω...
 
Έλα να παίξουμε...
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...

5 minuten

ich sah ihn an. er lächelte nicht zurück wie üblich. er sah weg und sprach mit harter stimme
warum wolltest du dass ich komme?
damit ich dich sehe, ich vermisse dich
er sah immernoch von mir weg
ich stellte mich in sein blickfeld, zögernd
und?
jetzt sah er mich an, ein funken schwärze in seinem blick, ich hatte ihn nie zuvor gesehen
das hättest du dir früher überlegen sollen
ich wollte ihn umarmen und trösten. sagen dass nicht alles falsch war, dass es noch mehr von mir gab das er noch nicht kannte
ich berührte seine hand
er saß steif da
zuckte mit den augen und sah wieder fort
was tust du? schau mich an!
ich wollte wieder fluchen doch das mochte er nicht
ich fluchte in gedanken
hör zu, sag mir ob ich gehen soll
ja. geh.
das war heftig, das ging zu schnell
hör auf!
geh. ich habs dir gesagt.
nein
geh
meine hand klatschte gegen sein gesicht
ungewollt
er funkelte mich an
geh. jetzt
nein!
ich ließ den tränen freien lauf und fiel
ließ mich fallen
fang mich auf, bitte, fang mich auf
er fing mich auf
zart
sanft
stark
beschützend
er hielt mich fest
ich ließ den kopf hängen
er suchte meinen blick und küsste mich
lange
es tat weh
sehr weh
er drückte mich an sich
feste
und flüsterte mir ins ohr
und jetzt geh.

Το πρώτο γερμανικό..

Und dann kamst Du plötzlich in mein Leben.

Keine Ahnung vor wem ich mich zuerst verstecken soll.. Soll ich mich überhaupt verstecken? Es klingt so lächerlich. Mein Leben hat sich verändert, alle Klischees haben sich auf einmal im Hier und Jetzt versammelt, und warten alle angespannt auf etwas, das ich nicht deuten kann.

Wo bist Du gewesen, und wo war ich? Wo bin ich jetzt? Wo soll ich anfangen, und vor allem, wie?

Zu viele Fragen, Antworten sehe ich keine. Vielleicht ist zum ersten mal seit langer Zeit das Glück auf meiner Seite, das hoffe ich so sehr.

Doch ich traue mich nicht, es auszuleben, habe Angst, es könnte was schief gehen.

Doch wie soll ich es herausfinden, wenn ich mich nicht traue?

Solange ich nur im Kamillenduft bade, ohne nach ihm zu greifen, werde ich immerzu von Kamillenblüten träumen, und nichts hasse ich mehr als träumen ohne zu leben.

Vielleicht ist morgen der Kamillenduft stärker und ich greife nach den Blumen.

Κάτι μικρά ταξίδια

Όχι δεν το περίμενα.

Με τίποτα δε το πίστευα όταν έμπαινα στο αεροπλάνο ότι θα μου έλειπε τόσο πολύ  η πατρίδα μου. Το νησάκι μου, το σπίτι μου, οι άνθρωποι που αγαπώ.

Ότι θα έμενα ως τα χαράματα μπροστά στη τηλεόραση για να δω ένα ντοκιμαντέρ για το τόπο μου, που κατά τύχη ανακάλυψα.

Και ότι θα με πιάνουν τα κλάματα βλέποντας τις γνωστές εικόνες, τα ίδια αυτά μέρη που είχα χρόνια ολόκληρα μπροστά στα μάτια μου και δεν τους έδινα σημασία από συνήθεια.

Τώρα είμαι εδώ, ως το ξημέρωμα θα έχει χιονίσει, θα φυσάει αέρας κρύος και θα ανακατέβει τα μαλλιά μου καθώς θα μπαίνω στο μετρό, η παγωνιά των άγνωστων προσώπων γύρω μου θα ανακατέβεται με τις οικείες μυρωδιές των νέων φίλων μου, το βλέμμα θα θαμπώνει ασυναίσθητα καθώς θα ψάχνω στον ουρανό για ένα κομματάκι μπλε...

Κι όσο με σηκωμένα τα μανίκια θα παλεύω να κόβω μακέτες και όσο οι συμφοιτητές θα φτιάχνουν τσάι από αυτοσχέδιες τσαγιέρες, όσο οι καθηγητές θα μας εξηγούν την απστρακτοποίηση του δέντρου, εγώ θα κλέβω στιγμές και θα ταξιδεύω στο Αιγαίο, και το νησί μου θα με περιμένει...

Η ...τυφλή Δικαιοσύνη

Παίρνω για άλλη μια φορά την ώθηση από το μπλογκ του Δημήτρη, ο οποίος δημοσίευσε την παρακάτω ανάρτηση, έτσι ώστε η ιστορία που θα διαβάσετε να "ταξιδέψει" όσο γίνεται πιο μακριά...


ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ...ΦΟΙΤΗΤΗΣ

Στα 13 του χρόνια η απώλεια του πατέρα του άλλαξε δραματικά τις ισορροπίες της ζωής του.
Γύρω στα 20 του χρόνια "έμπλεξε" με τα ναρκωτικά.
Αργότερα ήρθε το χαρτί κατάταξης στο στρατό και ακολούθησε μια θητεία κάπου μεταξύ στρατιωτικού νοσοκομείου, ψυχιατρείου και σκοπιάς.
Τελικά συνελήφθη έχοντας στην κατοχή του πσοσότητα χασίς και χαπιών και οδηγήθηκε στις Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα.
Εκεί ο 24χρονος σήμερα Βασίλης αποφάσισε να απεξαρτηθεί με μοναδικούς συμπαραστάτες στον δύσβατο αυτό δρόμο κάποιους συγγενείς του και τους συγκρατούμενούς του.
Παράλληλα αποφασίζει να συνεχίσει το σχολείο και παρακαλουθεί το αντίστοιχο πρόγραμμα των φυλακών χωρίς να χάσει ούτε διδακτική ώρα.
Αποφασίζει να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις και πετυχαίνει στο τμήμα Λογιστικής της Σ.Δ.Ο του Τ.Ε.Ι Καβάλας.
Μαλιστα η διοίκηση του Τ.Ε.Ι., προς τιμήν της, ενδιαφέρεται για αυτόν, στέλνοντάς του τα απαραίτητα δικαιολογητικά για την εγγραφή του και τα πρώτα βιβλία.
Ξαφνικά όμως το όνειρο θαμπώνει, αφού το δικαστήριο σε πρώτο βαθμό καταδικάζει τον Βασίλη σε 15ετή κάθεριξη, χωρίς να του αναγνωρίσει κανένα ελαφρυντικό, ούτε του πρότερου έντιμου βίου, ούτε του ότι ήταν ο ίδιος χρήστης, ούτε καν της προσπάθειας που έκανε ό ίδιος μέσα στη φυλακή να απεξαρτητοποιηθεί και να συνεχίσει τις σπουδές του.

"Θέλω να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω, όμως τα έχουν καρφώσει στο έδαφος"

δηλώνει μέσα από το κελί του στις φυλακές Διαβατών ο 24χρονος Βασίλης, που ακόμα θυμάται τη χαρά των συκγρατουμένων του όταν έμαθαν πως πέτυχε στις πανελλαδικές και του φώναζαν "γεια σου φοιτητή", ίσως και γιατί έβλεπαν στο πρόσωπό του ένα πρότυπο και για τους ίδιους...
Πριν από 11-12 χρόνια έδινα ο ίδιος πανελλαδικές, υποψήφιος της τρίτης δέσμης.
Στο βιβλίο της ιστορίας δέσμης, στην ενότητα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού υπήρχε ένα κεφάλαιο που αναφερόταν στον Ιταλό διαφωτιστή Cesare Beccaria, ο οποίος στο έργο του "Dei Delitti e delle Pene (Περί Εγκλημάτων και Ποινής) υποστήριζε πως

"σκοπός της ποινής πρέπει να είναι ο σωφρονισμός και όχι η εκδίκηση..."

Αλήθεια οι σημερινοί δικαστές, παλαιοί τριτοδεσμίτες το θυμούνται;;;
Γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη ο Βασίλης σωφρονίστηκε και το έχει ήδη αποδείξει....
Τουλάχιστον ας διορθωθεί το λάθος στο Εφετείο, για να μην αδικηθεί μια μεγάλη προσπάθεια ενός συνανθρώπου μας.

(πηγή είδησης: ρεπορτάζ Κ.Κουκουμάκα, εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ)

Μετά από καιρό...

Είπα να γράψω πάλι κάτι, κι ας λείπει η απαιτούμενη έμπνευση.
Γιατί αν περιμένω πότε θα της καπνίσει της κυρίας έμπνευσης να περάσει από τα μέρη μας, ζήτω που καήκαμε!
Τί γράφει λοιπόν κάποιος που δεν έχει ιδέες??
Βλακείες, όπως εγώ αυτή τη στιγμή.

Το μόνο νέο που μπορώ να μοιραστώ μαζί σας - κι αυτό λόγω πληροφόρησης μόνο - είναι ότι σε λίγο καιρό θα έχουμε την τιμή να καλωσορίσουμε στη μπλογκογειτονιά μας ένα νέο μέλος, το οποίο - αν κρατήσει την υπόσχεσή του - θα μας περιγράψει πως βίωσε την περασμένη χρονιά, τι απίστευτες επιπτώσεις είχε πάνω του όλο αυτό το ελληνικό *****σύστημα που λέγεται Παιδεία.
Γιατί το πέρασε με τρόπο διαφορετικό από τους περισσότερους ή τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω - για τους περισσότερους।
Πιθανόν πολλοί από εσάς να τα έχετε ζήσει όλα αυτά, να τα έχετε προσπεράσει και να πείτε "Ωχ... Άλλο ένα πληγωμένο μαθητούδι!".
Πολύ πιθανόν. Όμως μπορεί το συγκεκριμένο μαθητούδι μέσα από τις εμπειρίες του να μπορέσει να δώσει συμβουλές στα μαθητούδια που ακόμα δεν πέρασαν σ' αυτήν την περιβόητη "τελική ευθεία" των ****εξετάσεων - συγχωρήστε μου τα αστεράκια.
Ελπίζω λοιπόν η υπόσχεση που δώθηκε για τη δημοσίευση εκείνων των εμπειριών να κρατηθεί και μαζί μ' αυτό να ξεπεραστεί πλέον πλήρως εντελώς και ριζικά όλο αυτό το βάσανο.
Γιατί περί βασάνου πρόκειται.

I love Lenny

Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός