Το πρώτο γερμανικό..

Und dann kamst Du plötzlich in mein Leben.

Keine Ahnung vor wem ich mich zuerst verstecken soll.. Soll ich mich überhaupt verstecken? Es klingt so lächerlich. Mein Leben hat sich verändert, alle Klischees haben sich auf einmal im Hier und Jetzt versammelt, und warten alle angespannt auf etwas, das ich nicht deuten kann.

Wo bist Du gewesen, und wo war ich? Wo bin ich jetzt? Wo soll ich anfangen, und vor allem, wie?

Zu viele Fragen, Antworten sehe ich keine. Vielleicht ist zum ersten mal seit langer Zeit das Glück auf meiner Seite, das hoffe ich so sehr.

Doch ich traue mich nicht, es auszuleben, habe Angst, es könnte was schief gehen.

Doch wie soll ich es herausfinden, wenn ich mich nicht traue?

Solange ich nur im Kamillenduft bade, ohne nach ihm zu greifen, werde ich immerzu von Kamillenblüten träumen, und nichts hasse ich mehr als träumen ohne zu leben.

Vielleicht ist morgen der Kamillenduft stärker und ich greife nach den Blumen.

Κάτι μικρά ταξίδια

Όχι δεν το περίμενα.

Με τίποτα δε το πίστευα όταν έμπαινα στο αεροπλάνο ότι θα μου έλειπε τόσο πολύ  η πατρίδα μου. Το νησάκι μου, το σπίτι μου, οι άνθρωποι που αγαπώ.

Ότι θα έμενα ως τα χαράματα μπροστά στη τηλεόραση για να δω ένα ντοκιμαντέρ για το τόπο μου, που κατά τύχη ανακάλυψα.

Και ότι θα με πιάνουν τα κλάματα βλέποντας τις γνωστές εικόνες, τα ίδια αυτά μέρη που είχα χρόνια ολόκληρα μπροστά στα μάτια μου και δεν τους έδινα σημασία από συνήθεια.

Τώρα είμαι εδώ, ως το ξημέρωμα θα έχει χιονίσει, θα φυσάει αέρας κρύος και θα ανακατέβει τα μαλλιά μου καθώς θα μπαίνω στο μετρό, η παγωνιά των άγνωστων προσώπων γύρω μου θα ανακατέβεται με τις οικείες μυρωδιές των νέων φίλων μου, το βλέμμα θα θαμπώνει ασυναίσθητα καθώς θα ψάχνω στον ουρανό για ένα κομματάκι μπλε...

Κι όσο με σηκωμένα τα μανίκια θα παλεύω να κόβω μακέτες και όσο οι συμφοιτητές θα φτιάχνουν τσάι από αυτοσχέδιες τσαγιέρες, όσο οι καθηγητές θα μας εξηγούν την απστρακτοποίηση του δέντρου, εγώ θα κλέβω στιγμές και θα ταξιδεύω στο Αιγαίο, και το νησί μου θα με περιμένει...

Η ...τυφλή Δικαιοσύνη

Παίρνω για άλλη μια φορά την ώθηση από το μπλογκ του Δημήτρη, ο οποίος δημοσίευσε την παρακάτω ανάρτηση, έτσι ώστε η ιστορία που θα διαβάσετε να "ταξιδέψει" όσο γίνεται πιο μακριά...


ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ...ΦΟΙΤΗΤΗΣ

Στα 13 του χρόνια η απώλεια του πατέρα του άλλαξε δραματικά τις ισορροπίες της ζωής του.
Γύρω στα 20 του χρόνια "έμπλεξε" με τα ναρκωτικά.
Αργότερα ήρθε το χαρτί κατάταξης στο στρατό και ακολούθησε μια θητεία κάπου μεταξύ στρατιωτικού νοσοκομείου, ψυχιατρείου και σκοπιάς.
Τελικά συνελήφθη έχοντας στην κατοχή του πσοσότητα χασίς και χαπιών και οδηγήθηκε στις Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα.
Εκεί ο 24χρονος σήμερα Βασίλης αποφάσισε να απεξαρτηθεί με μοναδικούς συμπαραστάτες στον δύσβατο αυτό δρόμο κάποιους συγγενείς του και τους συγκρατούμενούς του.
Παράλληλα αποφασίζει να συνεχίσει το σχολείο και παρακαλουθεί το αντίστοιχο πρόγραμμα των φυλακών χωρίς να χάσει ούτε διδακτική ώρα.
Αποφασίζει να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις και πετυχαίνει στο τμήμα Λογιστικής της Σ.Δ.Ο του Τ.Ε.Ι Καβάλας.
Μαλιστα η διοίκηση του Τ.Ε.Ι., προς τιμήν της, ενδιαφέρεται για αυτόν, στέλνοντάς του τα απαραίτητα δικαιολογητικά για την εγγραφή του και τα πρώτα βιβλία.
Ξαφνικά όμως το όνειρο θαμπώνει, αφού το δικαστήριο σε πρώτο βαθμό καταδικάζει τον Βασίλη σε 15ετή κάθεριξη, χωρίς να του αναγνωρίσει κανένα ελαφρυντικό, ούτε του πρότερου έντιμου βίου, ούτε του ότι ήταν ο ίδιος χρήστης, ούτε καν της προσπάθειας που έκανε ό ίδιος μέσα στη φυλακή να απεξαρτητοποιηθεί και να συνεχίσει τις σπουδές του.

"Θέλω να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω, όμως τα έχουν καρφώσει στο έδαφος"

δηλώνει μέσα από το κελί του στις φυλακές Διαβατών ο 24χρονος Βασίλης, που ακόμα θυμάται τη χαρά των συκγρατουμένων του όταν έμαθαν πως πέτυχε στις πανελλαδικές και του φώναζαν "γεια σου φοιτητή", ίσως και γιατί έβλεπαν στο πρόσωπό του ένα πρότυπο και για τους ίδιους...
Πριν από 11-12 χρόνια έδινα ο ίδιος πανελλαδικές, υποψήφιος της τρίτης δέσμης.
Στο βιβλίο της ιστορίας δέσμης, στην ενότητα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού υπήρχε ένα κεφάλαιο που αναφερόταν στον Ιταλό διαφωτιστή Cesare Beccaria, ο οποίος στο έργο του "Dei Delitti e delle Pene (Περί Εγκλημάτων και Ποινής) υποστήριζε πως

"σκοπός της ποινής πρέπει να είναι ο σωφρονισμός και όχι η εκδίκηση..."

Αλήθεια οι σημερινοί δικαστές, παλαιοί τριτοδεσμίτες το θυμούνται;;;
Γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη ο Βασίλης σωφρονίστηκε και το έχει ήδη αποδείξει....
Τουλάχιστον ας διορθωθεί το λάθος στο Εφετείο, για να μην αδικηθεί μια μεγάλη προσπάθεια ενός συνανθρώπου μας.

(πηγή είδησης: ρεπορτάζ Κ.Κουκουμάκα, εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ)

Μετά από καιρό...

Είπα να γράψω πάλι κάτι, κι ας λείπει η απαιτούμενη έμπνευση.
Γιατί αν περιμένω πότε θα της καπνίσει της κυρίας έμπνευσης να περάσει από τα μέρη μας, ζήτω που καήκαμε!
Τί γράφει λοιπόν κάποιος που δεν έχει ιδέες??
Βλακείες, όπως εγώ αυτή τη στιγμή.

Το μόνο νέο που μπορώ να μοιραστώ μαζί σας - κι αυτό λόγω πληροφόρησης μόνο - είναι ότι σε λίγο καιρό θα έχουμε την τιμή να καλωσορίσουμε στη μπλογκογειτονιά μας ένα νέο μέλος, το οποίο - αν κρατήσει την υπόσχεσή του - θα μας περιγράψει πως βίωσε την περασμένη χρονιά, τι απίστευτες επιπτώσεις είχε πάνω του όλο αυτό το ελληνικό *****σύστημα που λέγεται Παιδεία.
Γιατί το πέρασε με τρόπο διαφορετικό από τους περισσότερους ή τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω - για τους περισσότερους।
Πιθανόν πολλοί από εσάς να τα έχετε ζήσει όλα αυτά, να τα έχετε προσπεράσει και να πείτε "Ωχ... Άλλο ένα πληγωμένο μαθητούδι!".
Πολύ πιθανόν. Όμως μπορεί το συγκεκριμένο μαθητούδι μέσα από τις εμπειρίες του να μπορέσει να δώσει συμβουλές στα μαθητούδια που ακόμα δεν πέρασαν σ' αυτήν την περιβόητη "τελική ευθεία" των ****εξετάσεων - συγχωρήστε μου τα αστεράκια.
Ελπίζω λοιπόν η υπόσχεση που δώθηκε για τη δημοσίευση εκείνων των εμπειριών να κρατηθεί και μαζί μ' αυτό να ξεπεραστεί πλέον πλήρως εντελώς και ριζικά όλο αυτό το βάσανο.
Γιατί περί βασάνου πρόκειται.

I love Lenny

Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός Lenny είσαι φοβερός

Παιχνιδάκι Νο... ούτε που ξέρω

Είδα να κυκλοφορεί πάλι ένα μπλογκοπαίχνιδο και -αν και απρόσκλητη- θα συμμετάσχω!
Πρέπει, λέει, να δώσω 10 άχρηστες πληροφορίες για τον εαυτό μου. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι χρήσιμες ή άχρηστες, αλλά τέλοσπάντων..

1. Μ' αρέσουν οι σταφίδες με επικάλυψη σοκολάτας

2. Αν μ' αφήσεις, μπορώ να κοιμηθώ ως το μεσημέρι

3. Στο μπάνιο τραγουδάω

4. Μου αρέσουν τα μαστορέματα

5. Απο επιτραπέζια κυρίως ο γκρινιάρης, η μονόπολη και το τάβλι. Παλιά το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν τα Λέγκος.

6. Πριν λίγες μέρες "ανακάλυψα" το κραγιόν

7. Έχω δυο γάτες, τη Λούσυ και τον Ραμσή

8. Στα φαγητά τρελαίνομαι για σάλτσες

9. Δε πίνω, δε καπνίζω, δε μεθάω!

10. Ξέρω απ' έξω όλα τα τραγούδια της Φλορισιέντας - ξεφτίλα ε??

Ας καλέσω με τη σειρά μου τον Κούκω (όταν βρει χρόνο :) ), την Paz και τον Πρέσβη να μας πουν 10 "άχρηστα" πράγματα για τον εαυτό τους. Α! Και ο κύριος Mourojohnny μπορεί να συμμετέχει αν θέλει!

Ένας αλλιώτικος Δάσκαλος

Γεια σου Δάσκαλε...
Τελευταία μας "συνάντηση" σήμερα.
Όλα έγιναν όπως πάντα, όπως από τότε που ήρθα για πρώτη φορά στο ντόζο μας και με τα φοβισμένα μου δέκα χρόνια σε κοίταξα κατάματα όταν με ρώτησες πώς με λένε και σου είπα "Σοφία".
Ελπίζω όχι μόνο να σε λένε Σοφία, αλλά να έχεις και σοφία, μου είπες και με το χέρι έδειξες πρώτα το κεφάλι κι έπειτα την καρδιά..

Και βάλθηκα να σου αποδείξω πως, ναι, ακόμα κι αν δεν την είχα ακόμα αυτή τη σοφία, θα την αποκτούσα μια μέρα.

Σήμερα κατά κάποιο τρόπο χώρισαν οι δρόμοι μας.
Ποτέ δεν το 'χα στ' αλήθεια καταλάβει πόσο πολύ δέθηκα μαζί σου.

Δάσκαλε, δεν μου έμαθες απλά μια Τέχνη.
Ήταν πολύ περισσότερο.
Μέσα από χιλιοκαμωμένες τεχνικές και συνεχώς επαναλαμβανόμενες κινήσεις, είδα μπροστά μου να ξεδιπλώνεται το θαύμα της ανθρώπινης δύναμης.
Άρχισα λοιπόν να βλέπω μέσα μου μια δύναμη, που ούτε φανταζόμουν πως υπήρχε.
Θυμάμαι, όταν βγήκε η πρώτη κραυγή από το λαιμό μου, για μια στιγμή τρόμαξα με τον εαυτό μου.
Στ' αλήθεια ήμουν εγώ αυτή;
Εγώ που ντρεπόμουν να μιλήσω;
Εγώ, που φοβόμουν και τη σκιά μου;

Δάσκαλε, σου χρωστάω πολλά.
Δεν είχα σκεφτεί ως τώρα πως θα ήταν η μέρα που θα έφευγα από εδώ, και κατά συνέπεια από εσένα.

Τώρα το συνειδητοποιώ, ήσουν... είσαι σαν δεύτερος πατέρας για μένα.
Χάρη σε σένα έμαθα να έχω περισσότερη υπομονή, να επιμένω παρά τις δυσκολίες, να πολεμώ, να μοιράζομαι, να πιστεύω στον εαυτό μου, στις δυνατότητές μου, να αισθάνομαι καλά ακόμα και κατάκοπη και καταϊδρωμένη.

Ένα πράγμα μου έχει μείνει πιο βαθιά από όλα τ' άλλα:
Πάντα μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερο από αυτό που περίμεναν οι άλλοι από σένα, πάντα, εκεί που λές "δεν πάει άλλο", πάντα πάει λίγο ακόμα, με λίγη ακόμη προσπάθεια και θέληση.

Ναι Δάσκαλε, γι' αυτό όταν μου ευχήθηκες "Καλή τύχη στη ζωή σου, είμαι σύγουρος ότι θα βρεις το δρόμο σου", όταν μου το είπες, γι 'αυτό έβαλα τα κλάματα.
Από τον ορίζοντα που άνοιξες αυθόρμητα μπροστά μου, από την αισιοδοξία και την πίστη σου σε μένα, στη Σοφία.

Κι επειδή στο τέλος μου είπες " Και πού ξέρεις, ίσως να τα ξαναπούμε κάποτε", γι' αυτό θα σου πω ένα μεγάλο "Ευχαριστώ", για όλη μου η ζωή θα είσαι ο Δάσκαλός μου, ο Σενσέι μου, όσους άλλους και να συναντήσω στη ζωή μου.
Πάντα θα σ' ευγνωμονώ.