Μετά από απαίτηση του αγαπητού μου κυρίου "PMAN", παραθέτω σ' αυτό το σημείο τα θετικότατα μου σχόλια για το υπέροχο μάθημα που κάνει. Κύριε, γιου αρ δε μπεστ τίτσερ! Οι ώρες διδασκαλίας σας μάς γεμίζουν χαρά, εσωτερική γαλήνη. Νιώθουμε βαθύτατο σεβασμό προς εσάς και δέος προς τον Προγραμματισμό! Καλό Πάσχα!!

Και ξαφνικά όλα τελείωσαν.
Έφυγες. Ούτε καν ανακοίνωσες την αποχώρησή σου, άφησες άλλον να το κάνει.
Ούτε μία κουβέντα, ούτε μία ειδοποίηση.
Δειλία; Αδιαφορία;
Μάλλον το δεύτερο, δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος.
Μου δίδαξες πολλά, έμαθα να ανοίγομαι, να μιλάω, να λέω όσα νιώθω.
Κοντά σου ένιωθα ελεύθερη, πετούσα..
Είχα πει "μου λείπεις", τώρα πρέπει να συνηθίσω την απουσία σου. Πονάει περισσότερο απ' όσο είχα φανταστεί.
Μα όχι, η αλήθεια είναι πως δεν το είχα φανταστεί. Όχι έτσι. Έτσι ψυχρά ωμά και απρόσωπα.
Είσαι ό,τι πιο γλυκό έχω ζήσει στη μικρή ζωή μου.
Όμως όσο με γοήτεψες, τόσο με απογοήτεψες.

Η απόλυτη βαρεμάρα

Ζω την απόλυτη βαρεμάρα. Μία πλήξη, μία ανία πρωτόγνωρη. Σήμερα, ενώ στη πόλη γίνεται χαμός με τα αποκριάτικα πανηγύρια, εγώ σκυλοβαριέμαι σπίτι μου. Δε περιγράφεται πραγματικά. Βαριέμαι να βγω, βαριέμαι να διαβάσω, βαριέμαι να δω τηλεόραση, βαριέμαι να πάω σινεμά, βαριέμαι ακόμα και να κοιμηθώ. Αυτή τη στιγμή ακούω το σιντί "καλό ταξίδι" από τα "μακρινά ξαδέρφια" και δε μπορώ να πω ότι μ' ανεβάζει κι αυτό ιδιαίτερα. Να το κλείσω; Βαριέμαι. Δε ξέρω από πού βρίσκω τη δύναμη να σχηματίζω στο πληκτρολόγιο τις λέξεις. Έχω διαβάσει ότι είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται την άνοιξη, όμως δεν μου έχει ξανατύχει έτσι. Α στο καλό, την έκλεισα τη μουσική. Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει στο δωμάτιο όμως ο διακόπτης για το φως είναι υπερβολικά μακριά... Πλάκα έχει. Μου φαίνεται ότι έχω αρχίσει να μουχλιάζω εδώ στη θέση μου. Σε λίγο θα φυτρώσουν μανιτάρια στη πλάτη μου. Έλεος!! Ας συμβεί επιτέλους κάτι!! Πώς όμως, αφού κάθομαι παθητικά μπροστά από μια οθόνη??? Θα 'πρεπε να ακολουθήσω το παράδειγμα του αδελφούλη μου, να βάλω μία μάσκα ζόμπι και να βγω να τρομάξω μικρά αθώα παιδάκια - ο αδερφός μου απείλησε ότι θα τρομάξει όλα τα κοριτσάκια της τάξης του ανεξαιρέτως.
Μόλις η μπήκε η μαμά μου και μου άναψε το φως, ευτυχώς. Μου έδωσε να δακτυλογραφήσω κάτι εκθέσεις μαθητών της, παράδειγμα προς αποφυγήν για τους υπόλοιπους. Τι θα δούνε τα ματάκια μου...

Παιχνίδι!

Ο Koukws με προσκάλεσε σε παιχνιδάκι!!!Πρέπει λέει να παραθέσω από τη σελίδα 123 του πρώτου βιβλίου που θα βρω μπροστά μου την 6η, την 7η και την 8η περίοδο...

Ιδού λοιπόν, από το Middlesex του Jeffrey Eugenidis:

"Κάθισαν ο ένας δίπλα στον άλλο σε θέσεις που δεν ήταν κρατημένες από πριν. Ο Λέφτυ κάθισε στο παράθυρο κοιτάζοντας ξαναμμένος έξω. Η Δεισδαιμόνα κοίταζε κάτω, το κουτί της για τους μεταξοσκώληκες, με μάγουλα πορφυρά από ντροπή και οργή για όσα υπέφερε τις τελευταίες τριαντα έξι ώρες."

Πού να "πετάξω τώρα το μπαλάκι"??? Σ' όποιον διαβάζει αυτήν την ανάρτηση και δεν έχει συμμετάσχει ακόμη!!

Μου λείπεις

Μου λείπεις. Έτσι απλά, αυθάδικα.
Χωρίς ούτε καν να το υποπτεύεσαι, μου λείπει η ζεστή φωνή σου, η όψη του προσώπου σου, τα χέρια και οι χειραψίες σου, τα ευγενικά σου μάτια.
Θέλω τόσο να σε ξαναδώ. Σε φαντάζομαι δίπλα μου, μου μιλάς και με κοιτάς στα μάτια με ειλικρίνεια.
Φοράς τα ακουστικά και μου αφιερώνεις τραγούδια.
Σε κοιτάζω και νιώθω ευτυχισμένη, τα λεπτά σταματούν να κυλούν όσο είμαστε μαζί.
Μου λείπεις τόσο... Πότε θα σε ξαναδώ;

Ένας άλλος ρατσισμός

Η Ρήση: "Μωρή, μπλογκ έκανες ή ζωολογικό κήπο;;"

Η Αντίρρηση (προς απάντηση μιας φίλης που δεν άντεξε να μην πει την καλοσύνη της): Γιατι;;;;; Δε σου αρέσουν τα ζωάκια μου;;; Δυό φοράδες που φαίνεται να ξεκαρδίζονται στα γέλια, μία μικρή αρκτική αλεπού και μια -άκρως επικίνδυνη- λεοπάρδαλη: λατρεύω τα ζώα. Ιδιαίτερη συμπάθεια έχω στις γάτες (τις σπιτίσιες) και στις φώκιες, αν και μέχρι στιγμής δεν φιλοξενείται κάποια εδώ. Γενικά θαυμάζω και σέβομαι το μεγαλύτερο μέρος του ζωικού βασιλείου, εξαιρουμένων των αραχνών, των κουνουπιών και των διαφόρων παρασίτων. Γενικά πιστεύω πως όλα τα ζωντανά χρειάζονται και παίζουν κάποιο ρόλο στην τεράστια τροφική αλυσίδα, όμως τα 3 προαναφερόμενα είδη καλά θα έκαναν θα συνεχίσουν να αποτελούν μέρος της τροφικής αλυσίδας μακριά μου. Για το καλό και των δυο μας!

Αν και κάπου διάβασα ότι υπάρχουν ασφαλώς και είδη αραχνών κλπ προς εξαφάνιση. Και είναι πιστεύω πιο δύσκολο να προστατευτούν από τα άλλα είδη, για τον πρακτικό λόγο ότι είναι μικρές και δύσκολα παρακολουθούνται οι κινήσεις τους, αλλά και επειδή οι φιλοζωικοί και λοιποί οργανισμοί δεν δέχονται μεγάλη υποστήριξη/ανταπόκριση για τέτοιου είδους ζώα. Οι μεγάλες δωρεές και υιοθετήσεις γίνονται για τα ζωάκια που φαίνονται γούτσι-γούτσι, αρκουδάκια, δελφίνια, πάντα, αλλά και τίγρεις, ελέφαντες κλπ. Πρόκειται για ζώα με εμφάνιση πιο "εμπορική", προκαλούν ευκολότερα την συμπάθεια και τον οίκτο από μία κατά τα φαινόμενα ανέκφραστη τροπική ταραντούλα, έναν βόα-στραγγαλιστή κλπ. Είναι φυσικά και πιο σικ να πεις "υιοθέτησα μία πολική αρκούδα" ή "κάθε χρόνο πληρώνω τόσα για το δελφίνι μου", παρά να πεις ότι "πεθύμησες την ανακόντα σου" ή "μου στείλανε φάκελο με την κατάσταση υγείας της ύαινάς μου"... Τελικά υπάρχει ρατσισμός και απέναντι στα ζώα. Και δεν εξαιρούμαι της κατηγορίας...

Σοφή κουβέντα

Τρεις ιδιότητες χρειάζεται
Αυτός που θέλει να καθοδηγεί τους ανθρώπους:
Ανθρωπιά,
Διαφάνεια,
Θάρρος

Fushan Yuan